دوشنبه، ۱۳ مرداد ۱۴۰۴
برنج ایرانی نهتنها غذایی پرطرفدار در میان خانوادهها است، بلکه نمادی از فرهنگ غذایی ایران محسوب میشود. این برنجها که عمدتاً در مناطق ساحلی دریای خزر تولید میشوند، به خاطر عطر، طعم، قد کشیدن دانه پس از پخت و کیفیت بالایشان به شهرت رسیدهاند
ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
طارم (Tarom): دانههای بلند، عطردار و بسیار مناسب برای پخت ایرانی مانند چلو.
هاشمی (Hashemi): بافت نرمتر و عطر قویتر در هنگام پخت.
صدری (Sadri): عطری ملایم و کیفیت بالا، ایدهآل برای تهیه تهدیگهای حرفهای.
دمسیاه (Domsiah): یک نوع معروف و بسیار خوشعطر که به روش سنتی تکدانهی بلند کشت میشود.
پخت برنج ایرانی شامل یک فرآیند دو مرحلهای است: ابتدا نیمپز کردن (جوشاندن اولیه) و سپس بخارپز کردن. این روش باعث میشود دانههای برنج پف کرده، از هم جدا شوند و در نهایت برنجی نرم، خوشعطر و خوشخوراک بهدست آید. همچنین، لایهی طلایی و ترد تهدیگ که بسیار محبوب است، با این روش شکل میگیرد. برای رسیدن به یک تهدیگ بینقص، انتخاب نوع برنج مناسب و بهکارگیری تکنیک درست ضروری است.
برنج ایرانی منبع خوبی از کربوهیدراتهای سالم، پشتیبانی از سوختوساز بدن و تقویت انرژی است. انواع خاص مانند برنج قهوهای یا دمسیاه دارای آنتیاکسیدان بالا هستند که در کاهش خطر بیماریهای قلبی نقش دارند
الیاف، دانههای بلند و روش پردازش تخصصی از دلایل تمایز برنج ایرانی است. نسبت به نمونههایی مانند باسماتی هندی یا پاکستانی، دانههای ایرانی بعد از پخت جدا، براق و نرم باقی میمانند و عطر آنها منحصر به فرد است.